Biografie Lucinda van de Ven

Jeugd

Lucinda werd op 18 april 1979 geboren als tweede dochter van Minke en William van de Ven. Samen met haar 2 jaar oudere zus Nadia, groeide zij op in Amsterdam. De familie Van de Ven was een warm gezin waar veel werd gelachen, gezongen en gedanst. De bovenwoning was letterlijk een kinderspeelparadijs; vriendjes en vriendinnetjes kwamen graag spelen bij de zusjes. Niemand had kunnen vermoeden dat dit geluk jaren later, zó abrupt zou eindigen…

Toen Lucinda acht jaar oud was, verhuisde het gezin naar Koog aan de Zaan. Daar werden Nadia en Lucinda zich voor het eerst ervan bewust dat hun vader anders was: doordat hij traumatisch hersenletsel had, werkte hij niet meer. In plaats daarvan was vader William fulltime huisman. In Amsterdam keek niemand daarvan op, in Koog aan de Zaan was dat eind jaren ’80 nog erg uitzonderlijk.

Naarmate Nadia en Lucinda ouder werden, kostte het hun vader hoe langer hoe meer moeite om het huishouden draaiende te houden. Nadia nam steeds meer huishoudelijke taken op zich en wierp zich bovendien op als plaatsvervangende ‘moeder’ voor Lucinda. Moeder Minke maakte als complementair arts met haar praktijk aan huis, lange werkdagen dus de zusjes waren grotendeels op elkaar aangewezen.

In Lucinda haar eindexamenjaar verhuisde William noodgedwongen naar een begeleide woonvorm voor mensen met niet-aangeboren hersenletsel. Voor alle gezinsleden was deze situatie moeilijk te hanteren. Het bracht verwijdering tussen de zussen: Nadia wilde er niet over praten, Lucinda juist wel. Toch bleef Nadia wel altijd bereid om Lucinda met goede raad terzijde te staan.

Studie en Werk

Op haar 20e werd Lucinda ingeloot voor de geneeskunde studie aan de Vrije Universiteit van Amsterdam. Een jaar later ging zij op kamers en werd ze lid van een studentenroeivereniging. Lucinda genoot volop van het studentenleven. Op 1 oktober 2002 kwam er helaas een abrupt einde aan haar onbezorgde leven. Op die fatale dag werd Nadia door haar huisbaas Pascal Jacob F., in Utrecht vermoord. Deze fatale dag zou Lucinda haar leven voorgoed opsplitsen in een leven vóór en een leven na 1 oktober 2002.

Het duurde lang voordat Lucinda na het overlijden van haar zus de draad van haar leven weer enigszins op kon pakken. Ze had haar studieverplichtingen nog maar een paar maanden hervat, toen haar vader ongeneeslijk ziek bleek te zijn. Op Nadia haar eerste sterfdag kreeg William te horen dat hij ongeneeslijke nierkanker had. Op 13 november 2003 werd hij naast zijn dochter begraven in het Friese Sintjohannesga. Een tweede maal werd Lucinda in een diep ravijn van verdriet en en wanhoop gegooid. Met als grote verschil dat zij en haar moeder dit keer tijd wel de gelegenheid hadden gehad om afscheid te nemen van hun vader en man.

Gedichten

Lucinda voelde zich in de maanden en jaren die volgden regelmatig enorm eenzaam en wanhopig. Gedurende haar middelbare schooltijd had Lucinda, gevoelig als zij was, al eens gedichten geschreven. Deze gingen over onbeantwoorde verliefdheden of een verbroken vriendschap met een dierbare vriendin. Na Nadia haar overlijden werd het schrijven van gedichten een dankbare en welhaast noodzakelijke uitlaatklep voor haar emoties.

Kunstwerk gemaakt door Lucinda van de Ven - rouwverwerking

In november 2005 een halfjaar na het Hoger Beroep tegen Pascal Jacob F., namen Minke en Lucinda deel aan een rouw beeldhouwworkshop. Hier maakte Lucinda haar eerste en enige beeld. Ze gaf het de titel “Uitgestrekte Handen” de handen symboliseren de leegte in haar hart die is ontstaan na de gruwelijke moord op haar zus. Tegelijkertijd wordt zij aan weerszijden vastgehouden door twee beschadigde handen. Alhoewel ze fysiek niet meer hier is, is de liefde van Nadia voor haar jongere zus nog steeds welhaast zichtbaar aanwezig.

Ondanks de tegenslagen waar zij ongevraagd mee werd geconfronteerd, deed Lucinda haar uiterste best om door te gaan met haar leven. Op 10 juli 2009 studeerde zij af als arts. Een dag van grote blijdschap en tegelijkertijd van verdriet: haar zus en haar vader maakten geen deel uit van de enorme trots en vreugde die zij voelde. In 2006 ontmoette zij haar man, met wie zij tien jaar later trouwde. Sinds april 2016 is Lucinda werkzaam als revalidatiearts.

Rouw bespreekbaar maken

Gedurende haar specialisatie tot revalidatiearts werkte Lucinda bij verschillende ziekenhuizen en revalidatiecentra. Tijdens haar werk viel het haar regelmatig op hoe weinig aandacht medisch professionals besteden aan de gevolgen van (traumatische) rouw. Haar werkgevers en supervisors informeerden sporadisch naar de eventuele gevolgen van het overlijden van haar zus. Ook patiënten waren zich veelal niet bewust van de langdurige impact die het verlies van een dierbare met zich mee kan brengen. Praten over rouw is een dermate moeilijk gespreksonderwerp dat het zowel op de werkvloer als in de privésfeer, vaak wordt vermeden. Het is Lucinda haar wens om dit taboe te doorbreken. Met haar gedichten hoopt Lucinda andere rouwenden een hart onder de riem te steken.

De gedichtenbundel, ‘Parels van verdriet, gedichten over een zoektocht in het donker’ werd op 29 december 2012, tijdens de gelijknamige expositie “Parels van Verdriet” in het Weefhuis in Zaandijk gepresenteerd. Tijdens deze expositie werden de kunstwerken van de familie Van de Ven en Lucinda’s gedichten, voor het eerst aan het publiek tentoongesteld. De expositie was zo succesvol, dat een jaar later een tweede expositie volgde bij museum en beeldentuin Nic Jonk in Grootschermer.

Lucinda’s eigen leven heeft, mee door het uitgeven van haar gedichtenbundel, een keerpunt bereikt: als een vlinder heeft zij zichzelf gaandeweg weten te bevrijden uit haar cocon van verdriet.

Nadia van de Ven