Gedichten over een
zoektocht in het donker

Nadia, de zus van Lucinda van de Ven (1979) werd op 1 oktober 2002 op 25-jarige vermoord. Een jaar later overleed haar vader aan kanker. Om haar gevoelens van verlies, wanhoop, diepe eenzaamheid en machteloosheid te verwerken, ging Lucinda gedichten schrijven.

Met Parels van Verdriet geeft Lucinda mensen die plotseling te maken krijgen met het verlies van een dierbare, een pijnlijk duidelijk inzicht in de belevingswereld van een rouwende. Daarnaast bieden haar gevoelige gedichten ook de directe omgeving een realistische inkijk in de duur en de intensiteit van een complex rouwproces. Lucinda hoopt dat haar gedichten er toe bijdragen dat familieleden, vrienden, collega’s èn werkgevers zich beter kunnen verplaatsen in de belevingswereld van mensen die een groot verlies meemaken. Uiteindelijk hoopt ze met haar woorden dat het taboe op rouw, tezamen met de illusie dat rouw “over kan gaan en verwerkt kan worden” wordt losgelaten. De 60 gedichten zijn rijkelijk geïllustreerd met foto’s van kunstwerken gemaakt door haar ouders. De prachtige beelden en schilderijen dragen in hoge mate bij aan de intensiteit van Lucinda haar woorden.

Voorwoord

In Parels van Verdriet zie je de weg die ik ben gegaan, na de moord op mijn enige zus: Nadia Greta Celine van de Ven, (Amsterdam, 2 januari 1977 – Utrecht, 1 oktober 2002). Het was een reis door een land waarin ik de weg niet kende.

Toen mijn zus stierf, was ik 23 jaar. Ik studeerde geneeskunde in Amsterdam, woonde op kamers en ik was single. Na het overlijden van Nadia begon ik met het schrijven van gedichten om alle verdriet, wanhoop en woede te kunnen overleven. Ik hoop dat mijn Parels van Verdriet andere mensen zullen raken en troosten.

De gedichten zijn geïllustreerd met schilderijen en beelden gemaakt door mijn vader, mijn moeder en mijzelf. Mijn vader, William Ruben Everhart van de Ven, (Paramaribo, 20 februari 1939 – Zaandam, 13 november 2003) had traumatisch hersenletsel. Tijdens de laatste tien jaar van zijn leven verloor hij langzaam de grip op zijn bestaan. Door te schilderen, te boetseren en te beeldhouwen, kon hij zijn emoties kwijt. In zijn werk zie je iets terug van de flamboyante Surinaamse man die hij ooit is geweest.

Na het verlies van mijn zus en vader is mijn moeder Minke van de Ven – de Jong (1944), gaan beeldhouwen om haar gevoelens van rouw letterlijk vorm te geven.

De verbindingssteen tussen het graf van William en Nadia van de Ven

Door mijn gedichten te illustreren met de kunstwerken van mijn vader, mijn moeder en mijzelf, heb ik de verbroken verbindingen in ons gezin kunnen herstellen.

Lees of beluister Lucinda haar gedichten.

Lees over het ontstaan van Parels van Verdriet

Parels van verdriet bestellen.